www.klimatyzacja.org.pl

AKTUALNOŚCI | PROMOCJE | KONTAKT | LINKI

 

Centrale wentylacyjne z odzyskiem ciepła VALLOX

 

Centrale wentylacyjne z odzyskiem ciepła VALLOX przeznaczone są dla mieszkan, domów jednorodzinnych, zabudowy szeregowej, apartamentów, małych biur, pawilonów handlowych, etc.
Zapewniają oszczedność energii zużywanej na ogrzewanie pomieszczeń , komfortową wentylacje z dokładną filtracją
Zalecane dla osób cierpiących na alergie i chorych na astme,
Zapobiegają zawilgoceniu okien i ścian w sezonie grzewczym,
Zapewniają szybką eliminacje nadmiaru wilgoci z łazienki, pralni lub sauny oraz zmniejszenie nateżęnia hałasu zewnetrznego poprzez wyeliminowanie konieczności otwierania okien.

Wszystkie modele posiadają:
- obudowe z galwanizowanej stali pokrytej farbą epoksydową w kolorze białym, z izolacją z pianki poliuretanowej,
- dwa wielobiegowe wentylatory z silnikami w klasie ochrony IP34,
- aluminiowy wymiennik krzyżowy,
- mechanizm przeciwdziałający zamarzaniu wymiennika z termostatem,
- odprowadzenie wody kondensacyjnej,
- komplet filtrów wstepnych,
- na nawiewie - filtr dokładnego oczyszczania (wskazany przy leczeniu alergii i astmy),
- króćce przyłączeniowe dla przewodów wentylacyjnych z gumowymi uszczelkami na wszystkich otworach wlotowych i wylotowych.

Wszystkie elementy są bardzo łatwe do demontażu w celu ich konserwacji.

 

WYTYCZNE TECHNICZNE:

 

Jednostki miar:

Wielkość:	Jednostki układu SI			Jednostki z poza układu SI			Relacje miedzy jednostkami
	Nazwa	—›	symbol	Nazwa	—›	symbol
Długość	Metr	—›	m	stopa	—›	ft	1 ft	=	0,3048 m
Czas	Sekunda	—›	s				1 min	=	60 s
							1 h	=	60min=3600s
Masa	kilogram	—›	kg
Siła	Niuton	—›	N	Kilogram siła	—›	KG	1 KG	=	9,81 N
Energia, Praca	D ul	—›	J	Kaloria	—›	cal	1 cal	=	4,19 J
Ciśnienie	Paskal	—›	Pa				1 bar	=	105Pa
	Bar	—›	bar	Atmosfera	—›	atm	1 at	=	0,981 bar
				Słup wody	—›	mmH2O	1mmH2O	=	10-4 at
Gęstość		—›	kg/m3		—›	g/cm3	1 g/cm3	=	103 kg/m3
Moc	Wat	—›	W	Koń mech.	—›	KM	1 KM	=	0,7355 kW
Wydajność		—›	m3/h		—›	l/min	1 m3/h	=	16,67 l/min
Predkość przepływu		—›	m/s		—›	km/h	1 m/s	=	3,6 km/h
Temperatura	Kelwin	—›	K	Stopnie Celsjusza	—›	°C	1°C	=	1 K + 273,16
Poziom dźwięku	Decybel	—›	dB

Przy obliczeniach inżynierskich w przybliżeniu można przyjmować nastepujące przeliczniki:
1 KG ~10 N 1 at ~1 bar 0,1 m³/s = 100 l/s
1 KM ~0,75 kW 1 mbar ~0 mmH₂O = 100Pa

Podstawowe zasady doboru wentylatorów
Do podstawowych parametrów technicznych stosowanych przy doborze wentylatora należy zaliczyć:

1. wydajność wentylatora V,
2. predkość przepływu przetłaczanego medium v,
3. ciśnienie p,
4. temperatura przetłaczanego czynnika T,
5. skład przetłaczanego medium,
6. poziom dźwieku L.

Wydajność wentylatora
W przypadku typowej wentylacji wymagana wydajność V [m³/h] okreolana jest na podstawie:
A. objetooci wentylowanego pomieszczenia V_p[m³] i przyjetej ilości wymian powietrza w ciągu godziny k [1/h]:

V=V_p *k

B. zapotrzebowania powietrza w zależności od potrzeb osób przebywających w okreolonym pomieszczeniu
oraz rodzaju wykonywanej pracy V_k[(m³/h)/osobe]:

V=V_k*n

n - ilość osób.

C. predkości przepływu czynnika v[m/s]:

V = v*S

gdzie: S - pole powierzchni, przez które przepływa czynnik.

Wymagana predkość przepływu zależy od wymagan technologicznych lub te od rodzaju przetłaczanego medium.

Poniższe tabele przedstawiają przykładowe wielkości (wg. zalecen Norm Europejskich):
* współczynnika k w zależności od rodzaju pomieszczen,
* ilości zapotrzebowania na powietrze V w zależności od rodzaju wykonywanej pracy,
* wymaganych predkości przepływu czynnika v w zależności od rodzaju procesu technologicznego i rodzaju przetłaczanego medium.

Tabela 1. Współczynnik k dla pomieszczeń przemysłowych

Typ pomieszczenia:	Ilość wymian powietrza na godzinę k [1/h]
Kotłownie	20 ÷ 30
Lakiernie	10 ÷ 15
Sklepy elektryczne, z tworzywami itp.	10 ÷ 15
Maszynownie	20 ÷ 30
Zakłady, Warsztaty	3 ÷ 6
Z-dy Hutnicze	30 ÷ 60
Zakłady Pralnicze	30 ÷ 60
Malarnie	30 ÷ 60
Magazyny, składnice	3 ÷ 6
Spawalnie	15 ÷ 30
Pomieszczenia montażowe	4 ÷ 8
Piekarnie	20 ÷ 30

Tabela 2. Współczynnik k dla pomieszczeń użyteczności publicznej.

Typ pomieszczenia:	Ilość wymian powietrza na godzinę k [1/h]
Banki	3 ÷ 4
Kawiarnie, bary itp.	10 ÷ 12
Stołówki	5 ÷ 10
Kina, Teatry	5 ÷ 8
Pomieszczenia konferencyjne	8 ÷ 12
Sale tańca	6 ÷ 8
Hole wejściowe
Garaże	6 ÷ 8
Sale gimnastyczne	6 ÷ 12
Salony piekności	10 ÷ 15
Sale operacyjne	4 ÷ 6
Pomieszczenia kuchenne	15 ÷ 30
Laboratoria	8 ÷ 12
Pralnie	15 ÷ 30
Pomieszczenia socjalne typu łazienki, WC	15 ÷ 30
Biblioteki	3 ÷ 5
Biura	4 ÷ 8
Ciemnie fotograficzne	10 ÷ 15
Studia nagrań	10 ÷ 12
Restauracje	6 ÷ 10
Sale szkolne	2 ÷ 4

Tabela 3. Współczynnik V_k w zależności od rodzaju wykonywanej pracy

Typ pracy:	Zapotrzebowanie powietrza Vk [(m3/h)/osobę]
Praca biurowa osoby niepalące	20 ÷ 25
Praca biurowa osoby palące	30 ÷ 35
Lekkie prace fizyczne	45
Cięższe prace fizyczne	60

Tabela 4. Predkość przepływu v w zależności od rodzaju procesu technologicznego.

Proces technologiczny:	Predkość v [m/s]
Wyciągi kuchenne domowe	0,15 ÷ 0,2
Wyciągi kuchenne w zakładach us3ugowych	0,2 ÷ 0,25
Odciągi ze zbiorników	0,25 ÷ 0,5
Odciągi odłuszczania	0,25 ÷ 0,5
Odciągi spawalnicze, galwanizacyjne	0,5 ÷ 1
Odciągi z kabin malarskich	0,7 ÷ 1
Odciągi w młynach itp	2,5 ÷ 10

Tabela 5. Predkość przepływu v w zależności od rodzaju przetłaczanego medium.

Rodzaj transportowanego medium:	Predkość v [m/s]
Kurz	9
Mąka	13
Odpady szlifiersko-metalowe	15
Wióry drzewne	18
Ciężkie odpady	20 ÷ 25

Bardziej zaawansowane obliczenia doboru ilości wymienianego powietrza oparte są na fizycznych procesach
wymiany ciepła i masy (wilgoć + masa powietrza).

Opory układu wentylacyjnego

W urządzeniach wentylacyjnych powietrze lub inne medium dostarczane jest do pomieszczen oraz usuwane
kanałami o przekroju okrągłym lub prostokątnym.
Z ogólnego prawa Bernoulliego przyjmuje sie, że suma strat ciśnienia Δpst w kanałach wyraża się wzorem:

(p1s

+

r*v12 2

)-(p2s

+

r*v22 2

)=Δpst

przyjmując, że:	pd1=	r*v12 2
	pd2=	r*v22 2

(p_1s + p_d1 ) - (p_2s + p_d2 )=Δp_st

 

Ciśnienie p_s nazywamy statycznym i wywiera ono nacisk na ścianki kanału równoległe do kierunku ruchu.
Ciśnienie p_d nazywamy dynamicznym i jest ono związane z określoną predkością przepływu
przetłaczanego medium. Suma cionienia p_s i ciśnienia p_d określana jest jako ciśnienie całkowite p_c :

p_c = p_s + p_d

czyli

p_c1 - p_c2 =Δp_st

Z równania powyższego wynika, że w trakcie przepływu przez kanały następuje spadek ciśnienia całkowitego powodując jego straty.
Całkowitą stratę ciśnienia w kanale lub sieci wyrażamy sumą strat liniowych Δ_pt (opory tarcia) oraz strat lokalnych Δ_pm (miejscowych):

Δ_pt + Δ_pm = Δ_pst

Straty związane z oporami liniowymi dla przewodu o stałym przekroju są zwykle wyrażane wzorem:

 

pt = l * Rt   lub

pt =

I*λ 4 * Rh

*

r*v2 2

gdzie:
l - długość przewodu [m],
Rt - opór jednostkowy [Pa/m],
Rh - promień hydrauliczny [m],
λ - bezwymiarowy współczynnik tarcia zależny od liczby Reynoldsa i szorstkości kanału,
v - średnia prędkość przepływu powietrza [m/s],
r - gęstość powietrza [kg/m³ ].

Promień hydrauliczny jest równy stosunkowi powierzchni przekroju poprzecznego kanału do jego obwodu:
R _h =F/U dla przekroju kołowego R_h =d/4
Dla kanałów o przekroju kołowym jednostkowe opory tarcia zamieszczane są w formie tabel lub wykresów.
Aby wyznaczyć opór jednostkowy dla przekroju prostokątnego należy dla niego wyznaczyć tzw. średnicę
równoważną wg. zależności:

d_r=2*a*b /(a + b)

gdzie:
dr - średnica równoważna dla kanału prostokątnego,
a - szerokość kanału,
b - wysokość kanału,
a następnie odczytać opór jednostkowy z tabeli lub wykresu tak jakby byłby to kanał o przekroju okrągłym o średnicy d_r

Opory lokalne wyraża się w funkcji ciśnienia dynamicznego:

Δ_pm = x*v²/2

x - współczynnik oporu miejscowego wyznaczany doświadczalnie.

Wymagana wielkość ciśnienia zależna jest od łącznych oporów jakie stanowią elementy w instalacji
wentylacyjnej (kanały, czerpnie, filtry, tłumiki dźwieku, zmiany przekroju i kierunku przepływu, itp.) lub też
od wymagań technologicznych.

Punkt pracy wentylatora:
Charakterystyka wentylatora określa zależność ciśnienia od wydajności wentylatora przy określonej
prędkości obrotowej.
Spręż wentylatora p_c składa się z sumy dwóch ciśnień:
1. ciśnienia dynamicznego wynikającego z prędkości przepływu przez wentylator p_d :

Δ_pd = r*v²/2

2. różnicy ciśnienia statycznego jakie jest w stanie wytworzyć wentylator pomiędzy wlotem i wylotem z wentylatora Δ_ps ,
Przy doborze wentylatora należy określić punkt pracy wentylatora w zależności od wymagań układu wentylacyjnego.
Dla punktu tego, przy założonej wydajności, ciśnienie wentylatora powinno być co najmniej równe ciśnieniu związanemu z oporami układu wentylacyjnego.
Moc wewnętrzną wentylatora w punkcie pracy można obliczyć na podstawie poniższego wzoru:

N_i = V*Δ_pc/hi

gdzie:
V - wydajność wentylatora w punkcie pracy [m3/s]
Δpc - spiętrzenie całkowite w punkcie pracy [Pa]
h_i - sprawność wewnętrzna wentylatora
Obliczając na tej podstawie niezbędną moc silnika należy uwzględnić przyrost mocy wynikający z tolerancji wykonania wentylatora, tolerancji pomiarów i sprawności układu przeniesienia napędu.

 

Akustyka
Dźwięk jest falą płaską powodującą w ośrodku, w którym się rozchodzi drganie cząsteczek zgodnie z ruchem harmonicznym.
W powietrzu dźwięk powoduje harmoniczne miejscowe zmiany ciśnienia. Dźwięk jako fala przenosi ze sobą również energię. Poziom dźwięku najczęściej określany jest na podstawie dwóch wielkości:
1. poziomu ciśnienia akustycznego L_p wyrażanego relacją ciśnienia akustycznego p₁ do ciśnienia wzorcowego

po =2*10^-5 Pa wg. zależności:

L_p = 10*lg(p₁/p₀ )²

którego zmiany w funkcji zmian odległości z l₁ do l₂ od źródła dźwięku określa zależność:

L_p2 = L_p1+20*lg(l₁/l₂ )

2. poziomu mocy akustycznej L_w wyrażanej relacją mocy akustycznej L₁ do mocy wzorcowej L_o =10^-12 W wg. zależności:

Lw = 10*lg(l₁/l₀)²

Dźwięk składa się z fal różnej częstotliwości dlatego często poziom dźwięku określa się w postaci spektrum z rozdziałem na zakresy częstotliwości.
Średnie ciśnienie lub moc akustyczna z kilku pomiarów określana jest na podstawie zależności:

L=10*lg[1/n*Σ(10^0.1*ln)]

W katalogu zamieszczone poziomy ciśnienia lub mocy akustycznej dotyczą skali dB(A). Skala dB(A) bardziej odzwierciedla przenoszony dźwięk w postaci hałasu gdyż uwzględnia częstotliwości słyszalne w zakresie od 16 do 20000 Hz.
Urządzenie do pomiaru hałasu z założenia wyposażone jest w odpowiedni filtr uwzględniający skalę dB(A).
Wynik pomiaru podawany jest w skali dB(A).

Podstawowe prawa wentylatorowe:

Parametry techniczne wentylatorów są przedstawiane dla następujących stałych wielkości:
gęstości powietrza r=1,2 kg/m³ , ciśnienia powietrza p=1013Pa, temperatury t=20^oC oraz przyjętej stałej
prędkości obrotowej wirnika n=const obr/min.
Dla określenia parametrów technicznych przy innych wartościach w/w wielkości należy parametry przeliczyć wg. zależności zamieszczonych w poniższej tabeli:

Parametr:	Zmiana temperatury z T1 do T2	Zmiana obrotów wirnika z n1 do n2	Zmiana średnicy wirnika z D1 do D2
Wydajność [m3/s]		V2 =V1*( n2/n1)	V2 =V1*( D2/D1 )3
Ciśnienie całkowite [Pa]	p2=p1(g1/g2 )=p1(T1/T2)	p2 =p1*( n2/n1 )2	p2 =p1*( D2/D1 )2
Moc absorbowana [kW]	P2=P1(g1/g2 )=P1(T1/T2)	P2 =P1*( n2/n1 )3	P2 =P1*( D2/D1 )5
Hałas [dB]		Lp2 =Lp1 + 50*lg( n2/n1 )	Lp2 =Lp1 + 70*lg( D2/D1 )

 

Ogólne zalecenia montażowe:

- aby zminimalizować spadek sprawności wentylatora (wentylatory kanałowe) spowodowany turbulentnym przepływem powietrza zalecany jest za i przed wentylatorem montaż prostego odcinka kanału lub tłumika. Minimalna długość prostego kanału powinna wynosić:
l = D - po stronie ssawnej,
l = 3D - po stronie tłocznej
Średnicę równoważną dla kanałów o przekroju prostokątnym oblicza się z zależności:

D=2*a*b/(a+b)

Na tych odcinkach nie powinno się instalować filtrów.

- wielkość przekroju kanałów wentylacyjnych powinna być nie mniejsza niż przekroje na wlocie i wylocie z wentylatora. Zapobiega to nie wskazanemu dławieniu wentylatora.
- celem odizolowania drgań pochodzących od wentylatorów zalecany jest montaż złącz przeciwdrganiowych pomiędzy wentylatorem a kanałami wentylacyjnymi,
- celem ograniczenia przenoszenia drgań na inne konstrukcje zaleca się montaż wentylatorów z zastosowaniem zamocowań tłumiących drgania.
- przed uruchomieniem wentylatora należy zapoznać się z instrukcją obsługi lub z DTR w której należy szczególną uwagę zwrócić na:
a. sposób podłączenia elektrycznego z uwzględnieniem ewentualnych dodatkowych zabezpieczeń,
b. sposób rozruchu wentylatora.

Podstawowe zasady doboru nawiewników sufitowych

Nawiewniki sufitowe służą do prawidłowego zorganizowania ruchu powietrza w pomieszczeniach wentylowanych. Ich właściwy dobór i rozmieszczenie stanowi podstawę dobrej wentylacji.

Wybór typu nawiewnika

Podstawą wyboru konkretnego typu nawiewnika, oprócz kwestii estetyki, powinna być określona ilość wymian powietrza w pomieszczeniu. Zależność typu nawiewnika od ilości wymian powietrza przedstawia tabela.

 

 

 

Typ Nawiewnika	Ilość wymian powietrza w ciągu godziny
	2	3	4	5	6	8	10	15	20	25
perforowany
kwadratowy
szczelinowy
wirowy

 

Rozmieszczenie nawiewników

Określając rozmieszczenie nawiewników należy dążyć do możliwie regularnego (symetrycznego) rozprowadzenia powietrza w pomieszczeniu. Nie należy kierować nawiewu w kierunku ścian, lecz przeciwnie - od ściany do wnętrza pomieszczenia. Należy starać się zachować zgodność kierunku nawiewu z naturalnym ruchem powietrza, wywołanym przez źródła ciepła (grzejniki, konwektory, itp.).

Najlepiej, aby sufit był poziomy oraz jednolity. Należy upewnić się, że w zasięgu nawiewu nie znajdują się przeszkody, jak np: belki, elementy konstrukcyjne, elementy instalacji oświetleniowej, itp. W przeciwnym razie należy to uwzględnić, gdyż strumień nawiewanego powietrza może zmieniać swój kierunek pod wpływem przeszkód.

Określenie dopuszczalnego poziomu dźwięku

Należy określić dopuszczalny poziom dźwięku w pomieszczeniu. Dane z tabeli mogą być użyte jako wskazówki, odnośnie zazwyczaj stosowanych wartości.

 

Typ pomieszczenia	Poziom dźwięku dB (A)
	15	20	25	30	35	40	45	50	55	60
bank
biblioteka
sala kinowa
sala wykładowa
sala koncertowa
hala fabryczna
sala gimnastyczna
korytarze i hole
pokoje hotelowe
biuro kierownictwa
biuro ogólne
laboratorium
poczta
studio radiowe
restauracja
sala lekcyjna
hala sportowa
teatr
sala szpitalna

Określenie wydajności przez każdy nawiewnik

Należy określić wydajność na każdym nawiewniku uwzględniając parametry wentylatora oraz instalacji.

Ustalenie maksymalnego zasięgu w projekcie

Za maksymalny dopuszczalny zasięg uważana jest odległość od środka płaszczyzny wylotu nawiewnika do powierzchni ograniczającej pomieszczenie (np. ściany), bądź innego strumienia powietrza awiewanego w przeciwnym kierunku (np. z innego nawiewnika). Jest to poziomo mierzony dystans, odniesiony do pomieszczenia o wysokości około 3,5 m. Szczególne przypadki powinny być uwzględnione w projekcie.

Wybór nawiewnika spełniającego założenia.

Dokonując wyboru nawiewnika spełniającego założenia projektowe, należy uwzględnić poniższe zasady:
- wybrać nawiewnik około 5 dB poniżej dopuszczalnej wartości poziomu dźwięku
- ciśnienie akustyczne jest podane w dB(A), gdzie uwzględniona została absorpcja pomieszczenia około 10 dB. W przypadku różnicy w absorpcji pomieszczenia, powinna zostać uwzględniona korekta.

Uwzględnione założenia w tabelach

- maksymalny zasięg jest zdefiniowany jako odległość od czoła nawiewnika do miejsca, w którym prędkość w osi strumienia spada do 0,2 m/s
- wartości średnie mogą być interpolowane
- temperatura dostarczanego powietrza może wynosić maksymalnie 10°C poniżej lub 15°C powyżej średniej temperatury pomieszczenia
- wszystkie dane dotyczące zasięgu podane są dla tzw. efektu sufitowego (poślizg strumienia)
- umieszczenie nawiewnika poniżej 60 cm od powierzchni sufitu może doprowadzić do utraty efektu Coandy, czyli efektu przyklejania się strugi do płaskiej powierzchni, którą jest ograniczona. Może to wywołać brak stabilnego przepływu powietrza i powodować powstawanie podmuchów.
- podane dane techniczne są właściwe tylko, gdy doprowadzona struga powietrza do nawiewnika jest jednolita (bez zawirowań). Oznacza to, że średnica przewodu doprowadzającego powietrze powinna być zgodna ze średnicą podłączeniową nawiewnika oraz, że przed nawiewnikiem powinien znajdować się odcinek prosty przewodu o długości przynajmniej 3 średnic.

 

 

 

 

Zależność zasięgu od wysokości pomieszczenia

Zasięg nie może przekroczyć maksymalnego dopuszczalnego zasięgu przy założonej wysokości sufitu. Wynika to ze wzrostu grubości strumienia wraz z odległością od nawiewnika. Maksymalny zasięg dla poszczególnych typów nawiewników w zależności od wysokości pomieszczenia przedstawiają wzory poniżej.

 

Typ nawiewnika	Zasięg
wirowy RTBM	Tmax = 10 x (H-2)
kwadratowy LTVM	Tmax = 7,5 x (H-2)
perforowany PTVM	Tmax = 10 x (H-2)
szczelinowy STOM	Tmax = 7,5 x (H-2)

Weryfikacja parametrów nawiewnika

Wydatek zainstalowanych nawiewników można zweryfikować badając ich parametry empirycznie. Istnieje kilka metod wykonywania pomiarów. Jedną z nich jest mierzenie prędkości w kanale przyłączeniowym, używając na przykład rurki Pitota. Pomiary mogą być wykonywane również przy płycie czołowej nawiewnika, lecz ta me-toda jest mniej dokładna.

Sposoby wykonywania pomiarów, obliczeń oraz wartości współczynników dla poszczególnych typów są podane poniżej.

1. Nawiewnik szczelinowy typu STOM Przybliżona wartość nawiewu:

V₀ = 0,0021 * v * N

gdzie:
V₀ - wydajność [m³/s]
V - średnia prędkość przepływu czynnika mierzona na płycie czołowej nawiewnika [m/s]
N - ilość otwartych szczelin

2. Nawiewnik perforowany typu PTVM Przybliżona wydajność nawiewu:

V₀ = 0,001 * w * v

gdzie:
V₀ - wydajność [m³/s]
v - średnia prędkość przepływu czynnika w kierunku poziomym, mierzona na środku boku nawiewnika około 13 mm poniżej części czołowej
w - stały współczynnik według tabeli

 

 

model	Sposób nawiewu
	4-drożny	3-drożny	2-drożny naprzeciwległy	2-drożny narożny	1-drożny
250	19	16	13	13	7,5
300	29	24	20	19	11
400	42	35	30	28	17
500	59	49	40	38	18
550	78	64	55	51	31

Pomiary powinny być wykonywane w połowie każdego boku nawiewnika. Z uwzględnieniem dla:
4-drożnego nawiewu: 4 punkty pomiarowe
3-drożnego nawiewu: 3 punkty pomiarowe
2-drożnego nawiewu: 2 punkty pomiarowe
1-drożnego nawiewu: 1 punkt pomiarowy
Współczynniki są podane dla pomiarów wykonywanych rurką Pitota.

3. Nawiewnik kwadratowy sufitowy typu LTVM
Przybliżona wydajność nawiewu:

V0 = 0,001 * w * v

Gdzie:
V0 - wydajność [m₃/s]
v - jak w przypadku PTVM
w - stały współczynnik według tabeli

 

 

Model	250	325	400	475	550
w	11	24	40	59	83

Przynajmniej jeden pomiar powinien być wykonany w każdym kierunku nawiewu. Podane współczynniki są odpowiednie do każdego sposobu nawiewu.

4. Nawiewnik wirowy RTBM

W przypadku nawiewnika wirowego RTBM, zalecamy wykonywanie pomiarów w kanale wentylacyjnym.

z materiałów VENTURE INDUSTRIES SP.ZO.O.